Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Źródła „odrodzenia“ rzeźby

Niemcy. – Tu także występuje zagadnienie chronologii sklepień, ale dotyczy ono jedynie sklepień krzyżowych nad nawą główną wielkich kościołów w Nadrenii. Czy sklepienie katedry w Spirze istniało już, kiedy umarł cesarz Henryk IV w 1106 r.? Większość niemieckich historyków sztuki uważa, że tak. M. Aubert (Congr. Arch. Rhénanie, s. 224) twierdzi, że w tym czasie istniał jedynie strop: został on zniszczony w czasie pożaru w 1159 r. i zastąpiony wtedy sklepieniem krzyżowym. Jedynie nawy boczne i krypta były prawdopodobnie sklepione pod koniec XI w. W katedrze w Moguncji dzisiejsze sklepienia krzyżowo- żebrowe nad nawą główną musiano zbudować w pocz. XIII w., na miejscu dawnych sklepień krzyżowych z czasów episkopatu Adalberona (1118-1137), są więc wcześniejsze niż w Spirze: por. pracę Rheinhardta, Die deutschen Kaisérdome des XI Jahrh. (Basler Zeitschrift, 1934). Sklepienie krzyżowe kościoła Panny Marii w Laach można datować również na pierwszą połowę XII w. (konsekracja w r. 1156).

Źródła „odrodzenia“ rzeźby. – E. Mâle, Art religieux du XII s., wykazał duże znaczenie iluminacji rękopisów, a zwłaszcza Beatusów mozarabskich. Jest ono niezaprzeczalne, ale nie wystarczy, aby wszystko wyjaśnić. Istnieje również zagadnienie odrodzenia umiejętności przedstawiania postaci w trzech wymiarach: jedynie relief może zrodzić relief. P. Deschamps (recenzja z książki Mâle’a w BM, 1923, s. 492-497 i Étude sur la renaissance de la sculpture en France a l’époque romane, BM, 1925) i K. Porter (Romanesque Sculpture) uznają pierwszorzędne znaczenie wyrobów z kości słoniowej i złotnictwa. Jest to zresztą jedyne zagadnienie, co do którego obaj uczeni są zgodni. Przeciwnie G. Gaillard (Débuts de la sculpture romane espagnole, s. XXIII) podkreśla całkowitą odmienność tematyki wyrobów z kości słoniowej w Leon w XI w. i przedstawień rzeźby monumentalnej. Sądzi on, że jedne nie mogły służyć za wzór drugim. Rola ante- pediów ołtarzowy CLI jest niezaprzeczalna i została dobrze uwydatniona przez F o 1- chi Torresa, Catalogne a l’époque romane (Public, de la Fondation Catalane a l’Univ. de Paris, 1931, s. 143 i nast.) i GBA, 1, 1930. B r é h i e r, Les Origines de la sculpture romane (RDM, 1912) wskazał również na znaczenie posążków-relikwia- rzy. Wiele kościołów, zwłaszcza na południu, posiadało pusty w środku posążek swego patrona, wewnątrz którego przechowywano relikwie. Posążek z Ste Foy w Conques stał się w XI w. przyczyną zdumienia i zgorszenia pielgrzymów z Pół- nocy: wyjaśnienie to należy przyjąć z zastrzeżeniem, że posążki-relikwiarze były wykonane w rzeźbie pełnej, a nie płaskorzeźbie i że ich technika (blacha metalowa na drewnianej formie) nie ma nic wspólnego z techniką monumentalnej rzeźby romańskiej. Można także, zwłaszcza jeśli chodzi o kapitele z Cluny, nawiązywać do warsztatów złotniczych i odlewniczych Europy północnej, okolic Mozy i brą- zowników ottońskich.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.