Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Uprawianie animalistyki w malarstwie

Pejzażystów było wielu. Tak więc Jacob d’Arthois maluje szerokie pejzaże o charakterze raczej dekoracyjnym, Abraham Govaerts do pejzażu leśnego wprowadza chętnie elementy fantastyczne, Joost de Momper młodszy obserwuje wieś w różnych porach roku, Bonawentura Peeters jest marynistą specjalizującym się w tematyce burzy morskiej.

Wielu malarzy uprawiało animalistykę. Roelant Savery (1576-1639) w mitologii i Biblii szuka tematów, które mu pozwalają na malowanie zwierząt i ptaków: w tym celu maluje Orfeusza wśród zwierząt, Arkę Noego i różne wersje Raju (jeden z takich Rajów posiada Muzeum Narodowe w Warszawie). Obrazy te zawierają jeszcze sporo elementów manieryzmu, z którego wyzwolił się inny animalista – Frans Snyders (1579-1657), współpracownik Rubensa. Naśladując nieco mistrza w rozlicznych scenach polowań, z reguły pokazuje walkę dzikich zwierząt z psami, bez udziału ludzi. Tego rodzaju Polowanie na dzika posiada Muzeum Narodowe w Poznaniu: jest to pełna ekspresji walka potężnego odyńca ze sforą szarpiących go ogarów. Największym i najsamodzielniejszym osiągnięciem malarskim Snydersa jest Walka kogutów, świetna pod względem kolorystycznym, pełna brawury bitewnej zacietrzewionych rywali, którym z olimpijskim spokojem przygląda się kokoszka (il. 48).

Uprawiał też Snyders tematykę martwej natury, która w twórczości jego jest chyba pozycją dominującą. Maluje owoce, jarzyny, ukazywane w jadalni, spiżarni, kuchni czy na straganie. Kompozycja luźna, swobodna, odznacza się żywą, niekiedy świadomie kontrastową kolorystyką. Te kompozycje cieszyły się wielką wziętością – mieszczanie flamandzcy chętnie je nabywali i obwieszali nimi ściany jadalni „dla pobudzenia apetytu”. ‚

Niektórzy z malarzy martwej natury, jak Daniel Seghers, Klara Peeters i Katarzyna Ykens specjalizowali się w odtwarzaniu kwiatów, ale najwybitniejszym artystą w tej dziedzinie był przedstawiciel licznej rodziny malarskiej, Jan Bruegel starszy, zwany Aksamitnym (1568-1625). Jako pejzażysta stał jeszcze mocno na gruncie manieryzmu, z którego wyzwolił się pod wpływem Rubensa. Współpracując z mistrzem, uzupełniał jego kompozycje elementami roślinnymi (Madonna w wieńcu kwiatowym): we własnych kompozycjach kwiaty, głównie róże i goździki, łączył ze szlachetnymi kamieniami i perłami.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.