Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Teoria Puig i Cadafalcha

Skąd pochodzą dwa charakterystyczne elementy tej dekoracji (wielkie arkady raweńskie i nisze lombardzkie)? Puig uważa, że są one obce śródziemnomorskiej sztuce greckiej i jej hellenistycznym pochodnym, a ojczyzną ich jest Mezopotamia (Tell el Obeid, Ur). Wskrzeszenie ich w średniowieczu porównuje z odrodzeniem klasycznych porządków greckich w okresie renesansu: „W Europie istnieje jeszcze dziś sztuka wykształcona na elementach sztuki greckiej sprzed 2500 lat, podobnie jak w X i XI w. rodząca się sztuka romańska była przekształceniem form dawnych sprzed 4000 lat“.

Teoria Puig i Cadafalcha została powszechnie przyjęta: dyskusję wywołało jedynie datowanie niektórych zabytków. Spośród recenzji jej dotyczących patrz: Deshoulieres (BM, 1928, s. 101-105), Bréhier (JS, 1929) i Valléry-Ra- d o t (RAAM, 1, 1929), artykuły ponownie publikowane w Églises Romanes, Filiations et Échanges d’influences (b. d.).

Cluny i sztuka kluniacka. – Bibliografia dotycząca samego zakonu: Calmette (Clio, t. 4, s. 251). Wiele dyskutowano na temat roli artystycznej Cluny. Viollet-le-Duc w Dictionnaire rozwinął teorię stylu kluniackiego. „Ośrodki takie jak Cluny, kiedy wysyłały swych mnichów budowniczych… wysyłały ich z określonymi programami, z szablonami (proszę wybaczyć to słowo), od których duchowni architekci nie mogli i nie powinni byli odstępować. Architektura poddana reżimowi teokratycznemu nie tylko nie przyjmowała nowych układów, ale powtarzała mniej więcej wszędzie te same formy, nie starając się ich unowocześnić’“. Kolejne powstawanie bardzo różnych budowli w samym Cluny jest wystarczającym argumentem zbijającym tę teorię konserwatyzmu architektonicznego Cluny. Istnienie szkoły klu- niackiej odrzuca A. Saint-Paul (Viollet-le-Duc et son systeme archéologique, s. 173) i V i r e y (Architecture romane dans l’ancien diocese de Mâcon). Całokształt zagadnienia podjął J. Evans, The romanesque Architecture of the Order of Cluny, Cambridge 1938 (i ostatnio Cluniac Art of the Romanesque Period, Cambridge 1950), który stwierdza całkowity brak jednolitości artystycznej kościołów zakonu. Spotykamy wśród nich wszystkie typy planów sklepień i elewacji powszechnie używanych w krajach, w których zostały one zbudowane. Nowsza praca związana z tym zagadnieniem: W. Weisbach, Religiose Reform und mittelalterliche Kunst, Zurych (1945).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.