Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

SZTUKA WŁOSKA XV WIEKU

Na przestrzeni ostatniego stulecia historia malarzy włoskich z okresu przed Rafaelem, a zwłaszcza mistrzów Quattrocenta rozpatrywana była z różnych punktów widzenia: możemy wyróżnić trzy okresy odmiennej interpretacji tego malarstwa:

– a) Okres pierwszy jest okresem Ruskina. Jemu to zawdzięczamy odkrycie „prymitywów włoskich“, zwłaszcza Botticellego (patrz niżej). Zachwyca go ich naiwność, szczere odtwarzanie natury, jeśli kto chce – brak rutyny.

– b) Tę sentymentalną koncepcję zastąpiła pod koniec ubiegłego wieku teoria B. Berensona. Praca jego Florentine Painters ukazała się w r. 1899. Dla niego historia sztuki włoskiej staje się historią odkrywania „wartości dotykowych“, tzn. praw perspektywy. Sztuka traktowana jest jako wiedza. Giotto, Masaccio wysuwają się na plan pierwszy. Angelico, Ghirlandajo uchodzą za średnich artystów. Duccio, Piero della Francesca, a nawet Rafael zostają zepchnięci do rzędu ilustratorów. Obok tych sądów wartościujących książka Berensona zawiera szereg atry- bucji, zmieniających w wielu punktach tradycyjne określenia katalogów.

– c) W czasie ostatnich dwudziestu lat poglądy Berensona były wielokrotnie krytykowane, jednakże historycy sztuki nie uzgodnili nowego kryterium wartościowania. Na ogół, być może nieświadomie, uczeni przyjęli tendencje nowoczesnego malarstwa: mniej uwagi przypisuje się wiernemu odtwarzaniu natury i osiągnięcie iluzji rzeczywistości przestało być uważane za istotną zasługę malarza. Romantyzm Ruskina, realizm Berensona, intelektualizm współczesnych badaczy, te trzy sposoby widzenia sztuki stanowią odpowiednik sądów krytycznych, jeśli nie ich właściwe źródła.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.