Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Szkoła burgundzka

Jego następcy nie ograniczyli się do rozważania strony zewnętrznej budynków. Przyznali oni poczesne miejsce sklepieniom, ale nie zgodzili się z De Caumon- tem ani w sprawie ilości szkół, ani ich rozmieszczenia geograficznego.

Quicherat (Mélanges d’Arch. et d’Hist., s. 95-113) wyróżnia 4 grupy zasadnicze i 9 podgrup: 1. sklepienia nad nawą główną równoważone przez nawy boczne bez empor (Prowansja, Burgundia, Poitou): 2. sklepienia nad nawą główną równoważone przez nawy boczne z emporami (Owernia, Akwitania): 3. kościoły kopułowe (Périgord): 4. kościoły o sklepieniach krzyżowo-żebrowych, od r. 1140. – Zasada podziału możliwa do przyjęcia (mimo że istnieją kościoły jednonawowe): podział jednak w żadnym wypadku nie da się nanieść na mapę w formie rejonów o wyraźnych granicach, ponieważ 4 grupy przenikają się ze wszystkich stron.

„ Podział Viollet-le-Duka nie jest precyzyjny. W swym Dictionnaire wymienia on 8 szkół w artykule Églises (szkoła francuska, szkoła franko-szampań- ska, szkoła szampańska, szkoła burgundzka, szkoła rejonu Poitou, szkoła normandz- ka, szkoła rejonu Périgord), w innych miejscach wymienia 11 lu 13 szkół: artykuł Écoles niewiele mówi na ten temat: Choisy (Hist. Arch., t. 2, s. 240) wylicza 7 szkół: 1. Normandia (cechą charakteryzującą szkołę jest brak obejścia): 2. Nadrenia: 3. Périgord: 4. Poitou i Saintonge: 5. Owernia (wraz z Conques-en-Rouergue, Tuluzą i Compostella): 6. Prowansja: 7. Burgundia rozciągająca się na „zapadłe wsie alpejskie“ i Palestyna. Enlart, Manuel, miesza obydwie zasady podziału, położenie geograficzne i układ sklepień, tzn. częściowo odrzuca podział geograficzny. Wyróżnia on 7 rejonów, a ponadto dwa systemy: 1. Francję północną, Szampanię: 2. Francję południową i środkową: 3. Normandię: 4. Poitou lub południowy zachód: 5. Burgundię: 6. Owernię: 7. Prowansję: 8. Kościoły kopułowe: 9. Kościoły sklepione poprzeczną kolebką. Lasteyrie w Architecture romane przyznaje, że granice szkół rzadko zbiegają się z dawnymi prowincjami feudalnymi i wierzy raczej we wpływ podziałów kościelnych. Z tym zastrzeżeniem wyróżnia on szkoły: pro- wansalską, burgundzką, owerniacką, szkołę rejonu Poitou, kościoły kopułowe, szkołę normandzką, nadreńską i szkołę Ile-de-France. Brut ails (Pour comprendre les monuments de France) umieszcza na s. 180 mapkę szkół regionalnych, bardzo zbliżoną do podziału proponowanego przez Lasteyriego, z tą jedynie różnicą, że grupa kościołów kopułowych przybiera nazwę szkoły z Périgord. Występuje tu więc 8 szkół następujących: Prowansja, Poitou, Owernia, Périgord, Burgundia, Nadrenia, Normandia, Ile-de-France. Wszyscy ci uczeni napotykają największe trudności, kiedy trzeba wyznaczyć granice zasięgu terytorialnego każdej szkoły. Niektóre budynki położone są bardzo daleko od terenu, w którym zgodnie z logiką systemu powinny by się znajdować: np. kościół S. Nazaire w Carcassonne związany ze szkołą z Poitou: inne nie mieszczą się w żadnej szkole, np. S. Sernin w Tuluzie, chyba żebyśmy przesunęli granice Owernii aż do Garonny. L e f e- vre-Pontalis (szereg artykułów w BM, a mianowicie z 1922 i 1923 r. por. pracę Desholieresa pt. La Théorie d’Eugene Lefevre-Pontalis sur les écoles romanes, BM, 1925 i 1926) wprowadza dwie nowe koncepcje: a) że należy rozpatrywać nie tylko system sklepień, ale również plan budynku, rodzaj podpór i (na co już zwrócił uwagę de Caumont) dekorację: b) – i to jest rzeczą podstawową – że należy badać nie tylko wielkie budowle w danym rejonie, ale i kościoły wiejskie, ponieważ wielkie zabytki mają zawsze mniej lub bardziej wyjątkowy charakter. Rozróżnia on 9 szkół: 1. Ile-de France (obejmująca terytorium aż po Szampanię, a nawet aż do Lillers w dep. Pas de Calais): 2. Normandię: 3. Szkołę lombardzko-madreńską (której główne zabytki znajdują się w Roussillon): 4. Szkołę rejonu dolnej Loary (od Limousin po Quimper poprzez Berry): 5. Szkołę południowo-zachodnią i rejonu Poitou:

6. Owernię: 7. Burgundię: 8. Prowansję: 9. Langwedocję: wydzielenie szkoły lom- bardzko-nadreńskiej jest jakby przeczuciem teorii „pierwszej sztuki romańskiej“. Langwedocja w tym podziale odzyskuje swoją odrębność. Niestety system ten, podobnie jak wszystkie poprzednie, nie bierze pod uwagę przypuszczalnego rozwoju historycznego sztuki romańskiej. Zabytki z XI i XII w. są tu pomieszane.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.