Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Styl rysunkowy w malarstwie

Około połowy wieku „styl rysunkowy“, pod naciskiem stylu sieneńskiego, ustępuje miejsca malarstwu bardziej giętkiemu, bardziej barwnemu i malowniczemu. Wyniki tej przemiany występują szczególnie jasno w Awinionie, Katalonii i w Czechach. W Awinionie, gdzie pracował Simone Martini, zachowały się resztki malowideł w Pałacu Papieskim. Są one w wielkiej części dziełem włoskim (kaplica S. Martial malowana przez Matteo da Viterbo), jedynie freski na wieży Garde-Robe (1343-1347), przedstawiające polowania i połowy na tle czarodziejskiego pejzażu, w efekcie przypominające tkaninę, wyraźnie odbijają od stylu sieneńskiego. Tę samą kosmopolityczną atmosferę odnajdujemy w Czechach w serii obrazów Wyszobrodu (Życie Chrystusa, ok. 1355), a zwłaszcza w dekoracji pałacu cesarskiego w Karłowym Tynie (1355-1364), w którym wspólnie z Teodorykiem z Pragi pracuje Tomasso da Modena, malarz, o którego wybitnej oryginalności świadczy siła jego poszukiwań realistycznych. Katalonię, odgrywającą tak wielką rolę w historii malarstwa średniowiecznego, reprezentuje w malarstwie ściennym Ferrer Bassa, który ozdabia klasztor Pedralbes (1343 -1346) freskami o nastroju bliższym dziełom Giotta niż sieneńczyków. Poczynając od r. 1360 wpływ malarstwa sieneńskiego występuje wyraźniej w twórczości Jaume Serra (ołtarz z Saragossy, 1361) i jego brata Pere (ołtarz Sw. Ducha w katedrze w Manresa, ok. 1380), u których odnajdujemy cały romantyczny czar i kwiecistą barwność ich wzorów. Liczne Madonny z Dzieciątkiem (Madonny karmiące), najczęściej nieznanego pędzla, dopełniają obrazu malarstwa katalońskiego, jednego z najwdzięczniejszych w średniowieczu.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.