Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Sporne zagadnienie atrybucji wielu rzeźb

– a) Pierre Bontemps. – Tego wybitnego artystę odkrył M. Roy (op. cit.), który przypisał mu, niewątpliwie na podstawie umowy, autorstwo grobowca Charles de Magny (1557, Luwr) i na podstawie analizy porównawczej – grobowiec admirała Chabot (1543, uzupełniony ok. 1560, Luwr), dawniej przypisywany J. Gou- jonowi. L. D i m i e r niedawno zajmował się również tym grobowcem i przypisał go Jeanowi Cousin ojcu (BSAF, 1938, s. 133). Inne płaskorzeźby z Luwru uznane zostały za dzieła Bontempsa przez P. V i t r y’e g o, Le Tombeau de Jean d’Humie- res (Bull. Mus., 1938, s. 93-94) i P. S. Wingerta (AB, 19, 1937, s. 118- 124). Należałoby przestudiować grobowiec kardynała Duprat w katedrze w Sens i przypisać go również P. Bontempsowi, zgodnie z nie publikowaną dotąd opinią historyków sztuki.

– b) Jean Goujon. – A. Lenoir w sprawozdaniu z września 1799 przypisał Goujonowi posąg Diany w zamku Anet. Stanowisko to, odrzucone przez C i c o g- n a r a (Storia della scultura, 2, 1816, s. 140), przyjęte po wahaniach przez A. Pot- t i e r a (Oeuvre de J. G. gravé par Réveil et commenté par A. Pottier, 1844), jest powszechnie uznane we Francji, tak dalece, że sala Luwru, w której umieszczono posąg, została dzięki niemu nazwana Salą Jean-Goujon. M. Roy (GBA, 1, 1921, s. 1-30) usiłował wykazać, że jest to dzieło jednego z uczniów Celliniego. M. Mayer (GBA, 2, 1935, s. 125-134) podkreślając słabość argumentacji Roya przypisuje rzeźbę, jeśli nie Jeanowi Goujon, to w każdym razie nieznanemu rzeźbiarzowi francuskiemu, którego nazywa „Mistrzem z zamku Anet“. Por. sprawozdanie z tej dyskusji w Bull. Sté des Amis d’Anet, 1936, s. 13-14. Ostateczne rozwiązanie tego zagadnienia przynieść może jedynie odnalezienie kontraktu: nie jest to niemożliwe, skoro M. P. Le Cacheux, Un marché pour la fontaine d’Anet (BM 1929, s. 317- 322), odnalazł zamówienie z 21 sierpnia 1549 na dostarczenie rur doprowadzających wodę do fontanny, na której umieszczona była rzeźba.

– c) Germain Pilon. – Dzieło Pilona wzrasta w świetle nowszych badań, podczas gdy dorobek Goujona kurczy się. Cytowana już praca J. Babelona przywraca Pilonowi szereg rzeźb. Z drugiej strony dwa artykuły P. du Colombiera i J. Adhémara (Humanisme et Renaissance, 5, 1, 1938, s. 100-141 i 6, 3, 1939), podobnie jak artykuł M. Connat i P. du Colombier, Ibid, (bibl.), t. 5, 1944, s. 138-152, o grobowcu księżnej de Bouillon, wykazały, że można będzie jeszcze wiele odnaleźć i że pod koniec życia Pilon kierował prawdziwym warsztatem rzeźby nagrobkowej, którego wpływ jest wyraźny aż do wieku XVII.

– d) Jacques d’Angouleme. – Biaise de Vigenere w swoim tłumaczeniu Liwiusza (1583, col. 727) i Filostratesa (1602, s, 105, v°) twierdzi, że J. d’Angouleme był największym rzeźbiarzem francuskim XVI w., wybitniejszym nawet od Michała Anioła, że był on mianowicie twórcą trzech rzeźb „anatomicznych“, przechowywanych w Watykanie, podobnie jak Jesieni rzeźbionej w Rzymie w roku 1550 i umieszczonej w grocie w Meudon. Niemal od stu lat trwa spór o tego tajemniczego artystę. Niektórzy przeczą w ogóle jego istnieniu. L. Paris zidentyfikował go z Pierrem Jacques z Reims (Remensia,. 1845, s. 280-286). Jest to również stanowisko innych uczonych, jak Guilhermy’ego, Barthélemy’ego i S. Rei- n a c h a (Album de Pierre Jacques…, 1902). Courajod (Documents sur G. Pons w Nouvelles Archives de l’A. F., 1873, s. 225) nazywa artystę Ponce J.acquiot. A. Heu- 1 a r d, Rabelais…, 1891, s. 316, a za nim najnowsza badaczka Vigenere’a D. Métrai, Biaise de Vigenere, 1939, s. 94-95 i 235-248 (dobre omówienie zagadnienia), widzą w Jacques d’Angouleme rzeźbiarza kardynała du Bellay, dla którego rzeźbiarz ten pracował w Rzymie w 1551. Być może jest on autorem grobowca kardynała du Bellay w katedrze w Le Mans: zagadnienie to jest w dalszym ciągu nie rozstrzygnięte.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.