Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Ślad po zamierzeniach Augusta II – kontynuacja

W czasach Augusta Mocnego sytuowanie pałacu między dziedzińcem i ogrodem (entre cour et jardin) stało się pospolite zarówno w Warszawie, jak i na prowincji. Tak wyglądały war- szawskie rezydencje marszałka Bielińskiego, Mniszchów, Sapiehów, Przebendowskich czy słynny wówczas Pałac Błękitny, zbudowany przez króla dla Anny Orzelskiej. Na prowincji najokazalszą rezydencją był pałac hetmana Jana Klemensa Branickiego w Białymstoku, zwany przez współczesnych „Wersalem podlaskim”. Pałac ten, rozbudowany w latach 1728- 1758 według projektu architekta saskiego Jana Zygmunta Dey- bla (zm. w 1752 r.), przekształcił się w wielkie założenie archi- tektoniczno-ogrodowe (rys. 24). Korpus główny zachował pewne relikty, jak np. wieże alkierzowe przekształcone w ryzality boczne, ale dobudowane galerie boczne i nowe skrzydła ujęły ramionami wielki dziedziniec typu francuskiego. Jeżeli dodamy do tego, że poważnie został wykorzystany element wody, a za pałacem utworzono ogromny ogród tarasowy ze szpalerami, fontannami i rzeźbami parkowymi – możemy zrozumieć zachwyty współczesnych, którzy w rezydencji hetmańskiej widzieli Wersal w jego polskiej, zmodyfikowanej realizacji. Dekoracje wnętrz pałacowych z wielką ilością rzeźb i płaskorzeźb powstały już w dobie rokoka i otrzymały charakter właściwy temu stylowi.

Kościoły polskie tego okresu, poza budowlami „kombinowanymi” (łączenie typu II Gesu z dwuwieżową fasadą), można z grubsza podzielić na trzy typy: jezuicki, centralny i bazylikowy. Jezuici w dalszym ciągu wznosili świątynie jednonawo- we, nieco już zmodyfikowane, wzorujące się nie tyle na II Gesu, ile na rzymskim kościele św. Ignacego. Te wzory włoskie propagowali również drukiem ówcześni teoretycy architektury, jak np. Bartłomiej Wąsowski. Najokazalszą świątynię jezuicką wzniesiono w Poznaniu. Budował ją architekt północnowłoski, Jan Catenaci, według wcześniejszych planów wspomnianego Wąsowskiego (zakończenie robót w 1699 r.). Fasada odznacza się bogatym rozczłonkowaniem, a wnętrze dużą malowniczo- ścią dzięki dwom rzędom potężnych kolumn.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.