Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Simon Vouet – wielki artysta francuski cz. II

Po śmierci Ludwika XIII Champaigne zbliżył się do jansenis- tów zgromadzonych przy klasztorze Port-Royal. Ten odłam religijny walczący z jezuitami, lansujący prostotę i surowość obyczajów, bazujący na racjonalizmie, wywarł znamienny wpływ na twórczość malarza. Jego portrety jansenistów i sióstr z Port- -Royal (była wśród nich i córka malarza) stają się surowe, ascetyczne, malowane niemal monochromatycznie. Ta surowość przebija i w większych kompozycjach religijnych, jak Chrystus na krzyżu czy Ostatnia Wieczerza, która nie ma nic wspólnego z teatralizmem malarzy włoskich, lecz przywodzi na myśl zebrania pierwszych gmin chrześcijańskich – przynajmniej tak, jak je sobie wyobrażamy. Gdy w roku 1648 otwarto Królewską Akademię Malarstwa i Rzeźby, Philippe de Champaigne – jeden z założycieli – został jej członkiem, a pod koniec życia osiągnął godność rektora.

W kręgu portrecistów flamandyzujących znaleźli się Justus van Egmont (1601-1674) i Sébastian Bourdon (1616-1671). Pierwszy z nich, Holender pracujący przez wiele lat w atelier Rubensa, około 1630 r. przybył do Francji, gdzie został portrecistą dworu. Portrety jego odznaczają się kolorytem Rubensa, ale ustawienie modela zapożyczone jest od Philippa de Cham- paigne. Na gruncie polskim znany on jest jako twórca portretu księżniczki Marii Gonzagi (w Muzeum Narodowym w Warszawie). Portret wykonany został w 1645, gdy księżniczka wyjeżdżała do Polski, by zasiąść na tronie pod imieniem Marii Ludwiki, żony Władysława IV.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.