Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

RZEŹBA W OKRESIE ROMANTYZMU

W innych krajach nie napotykamy równie wielkiego artysty. W Anglii Alfred Stevens (1818 -1895), który w Rzymie był uczniem Thorwald- sena, uzyskuje w r. 1857 nagrodę w konkursie na pomnik Wellingtona. Dzieło to (Londyn, katedra Sw. Pawła) wzorowane jest na włoskich grobowcach renesansowych. Stevens był równocześnie architektem-dekora- torem i malarzem. Jego sposób rysowania, oparty na stosowaniu linii krzywych, można uważać iza jedno ze źródeł modern style. G. F. Watts, rzeźbiarz i malarz, w swej pięknej rzeźbie, Energii życiowej (Londyn, Kensington Gardens), potrafił stworzyć symbol o monumentalnej formie. W Stanach Zjednoczonych Augustus Saint-Gaudens (1848 – 1907) wykonał kilka dobrych rzeźb portretowych o dużej prawdzie obserwacji i silnej ekspresji (Lincoln, Lincoln Park, Chicago): jest on jednak banalny i chłodny w kompozycjach rzeźbiarskich.

Rzeźba niemiecka jest szczególnie jałowa. Przed Hildebrandem i Klingerem najpoważniejszym artystą jest Reinhold Begas (1831 – 1911), który w najlepszych swych dziełach naśladuje bardzo wątpliwej wartości formuły swego mistrza Raucha (pomnik Wilhelma I, 1897, Berlin). Hildebrand (1847 – 1921), przyjaciel Hansa von Marees i autor książki pt. Zagadnienia formy w sztuce przedstawiającej (Formproblem in der figura- tiven Kunst, 1893), pragnie wskrzesić czystość form greckich. Maks Klinger jest malarzem zabłąkanym w rzeźbę: W pomniku Beethovena (1886 -1902, Lipsk) szuka on efektów w zestawieniu różnokolorowych materiałów (marmur, onyks, kość słoniowa, brąz, bursztyn). I tym razem jednak zamiar przerasta realizację.

Spośród artystów włoskich wymienić można Giovanniego Dupré (1817 – 1882), prawdziwie oryginalnego romantyka-realistę (Safo, Rzym, Gal. Mod.), i Vincenzo Vela (1820 -1891), Szwajcara z pochodzenia, twórcę „weryzmu“.

W Belgii działa wielu głośnych rzeźbiarzy. Jef Lambeau (1859-1908) w Pocałunku (muz. w Antwerpii) lub w Fontannie Br abona (Antwerpia, Grand’ Place) stosuje bardzo konwencjonalne formuły z niezaprzeczoną wirtuozerią. C. Meunier wstrząśnie mocno tą pretensjonalną sztuką.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.