Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Rzeźba hiszpańska w XV w. – kontynuacja

Jednak Hiszpania nie ulega ślepemu naśladownictwu. Kontroluje ona i znaczy swym wpływem przejmowane formy. Z wpływów północnych zachowuje raczej zamiłowanie do bogactwa niż tendencje realistyczne: w tym kierunku działają tradycje arabskie, którym zawdzięczamy style: izabeliński i mudejar. W wyniku powstaje styl okazały i złożony. Wyróżniają się tu przede wszystkim ołtarze (ołtarz w katedrze w Tarra- gonie, rozpoczęty w r. 1426 przez Pedro Juan, retabulum w katedrze wSa- ragossie). Rzeźbione ołtarze nie powstały w Hiszpanii, ale tutejsi artyści wyżywają się głównie w tym gatunku twórczości. Żarliwość religijna narzuca pewne zmiany w traktowaniu tradycyjnych tematów: po raz pierwszy w kościele Kartuzów w Miraflores (grobowiec infanta Alonso dłuta Gil de Siloe) zmarły spoczywający na nagrobku podnosi się, klęka i oto powstaje typ oranta. Być może, dzięki zamiłowaniu do surowej prawdy rzeźba hiszpańska zachowuje żywsze niż gdzie indziej poczucie koloru, które stosuje nie tylko w kamieniu, alabastrze, ale nawet w drzewie. Niektóre polichromowane rzeźby katalońskie (Sw. Piotr, N. Jork, Metr. Mus.), zapowiadają już wielką ekspresyjną i gwałtowną sztukę XVI i XVII wieku.

Te trzy cechy charakterystyczne: bogactwo, wiara, prawda zmysłowa są to cechy sztuki barokowej.

Nie można zaprzeczyć, że Hiszpania odegrała wielką rolę w kształtowaniu się tego stylu. Wpływ antyku odsunie go na pewien czas, potem zatryumfuje on bez przeszkód.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.