Różne epoki w sztuce

Książka dzieli się na ogół wedle stylów historycznych, tj. na rozdziały o sztuce romańskiej, gotyckiej, baroku, neoklasycyzmu i romantyzmu, nie ma natomiast rozdziału o renesansie. Sztuka renesansowa została włączona do dwóch rozdziałów: sztuki późnego średniowiecza i wieku XVI. Autor co prawda używa terminu renesans w odniesieniu do sztuki włoskiego Quattrocenta i w stosunku do sztuki włoskiej XVI w., jednak uważa, że wczesny renesans włoski jest jednym ze zjawisk artystycznych późnośredniowiecznej Europy, a w XVI w. prądy idealistyczne w malarstwie i rzeźbie włoskiej oraz wczesny barok są zjawiskami równie ważnymi, jak wspaniały rozkwit renesansu. Ten podział sztuki renesansowej między dwa rozdziały i potraktowanie go jako jednego z równorzędnych prądów w sztuce XVI wieku prowadzi do zatarcia przełomowej roli renesansu w kształtowaniu nowożytnej kultury europejskiej .

Strona faktograficzna książki jest na ogół bez zarzutu i czytelnik może z niej korzystać z dużym zaufaniem. Natomiast wiele ocen i interpretacji budzi istotne zastrzeżenia. Dotyczy to w największej mierze malarstwa, zwłaszcza malarstwa okresu odrodzenia i XIX wieku. Również nie można się zgodzić na proporcje miejsca i uwagi, jaką poświęca ‚autor poszczególnym szkołom, artystom, kierunkom. W tak bowiem zwięzłym opracowaniu sama ilość miejsca przeznaczonego na omówienie kierunku czy artysty zawiera elementy wartościowania. Trzeba stwierdzić, że Lavedan na ogół nie docenia sztuki realistycznej, natomiast pełnym zrozumieniem i sympatią obdarza prądy idealistyczne i spirytualistyczne. I tak wielkie realistyczne malarstwo niderlandzkie XV w. z twórczością braci Van Eycków interesuje go stosunkowo mało, podczas gdy np. idealistyczna późnogotycka twórczość hiszpańskiego malarza Jaume Hugueta znajduje stosunkowo obszerne omówienie, a sam artysta oceniony jest jako jeden z najwybitniejszych twórców późnego średniowiecza. Twórczość Pietra Bruegla starszego, jednego z najwybitniejszych malarzy realistów w XVI w., omówiona jest niezwykle pobieżnie, natomiast twórczości El Greca poświęca autor wyjątkowo dużo miejsca i uwagi (bibliografia El Greca zajmuje kilka stron druku).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *