Pompeo Ferrari i jego praca w Rydzynie

Wśród kościołów „kombinowanych” wyróżnić można typ wenecki i typ łączący w rzucie układ podłużny z centralnym. Pierwszy z nich nawiązywał do kościoła Santa Maria della Sa- lute (por. rys. 10, il. 10), który, jak mówiliśmy w rozdziale o sztuce włoskiej, zbudował Longhena na rzucie ośmioboku z doczepionym doń prezbiterium w kształcie elipsy. Taki sam kościół chcieli mieć Konarzewscy w wielkopolskim Gostyniu. Na ich zlecenie Jerzy Catenaci podjął w latach 1677-1698 budowę kościoła filipinów (rys. 26), nie dokończywszy jednak pracy: w latach 1726-1728 Ferrari wybudował kopułę, znacznie wyższą od pierwowzoru weneckiego, przez co kościół gostyński różni się w sylwetce od Santa Maria della Salute,-czyni wrażenie świątyni bardziej zwartej i podporządkowanej kopule.

Pompeo Ferrari (ok. 1660-1736) sprowadzony został z Rzymu przez Leszczyńskich, dla których przebudował pałac w Rydzynie, zdewastowany niebawem w czasie wojny północnej, oraz ratusz w Lesznie. Po ucieczce króla Stanisława Leszczyńskiego do Francji, Pompeo Ferrari pozostał w Wielkopolsce, gdzie budował, a zwłaszcza przebudowywał wiele kościołów. Ulubioną jego formą były rzuty podłużno-centralne, a w rozplanowaniu wnętrza kierował się efektami teatralnymi, które czerpał ze wzorów Borrominiego.

Jednym z największych osiągnięć Ferrariego była przebudowa (w latach 1728-1733) kościoła cystersów w Lądzie (rys. 27). Architekt pozostawił romańskie prezbiterium i transept, natomiast zburzył bazylikową nawę gotycką, a na jej miejscu wzniósł nawę ośmioboczną zwieńczoną kopułą. Wnętrze uderza wspaniałą teatralnością zarówno dzięki umiejętnemu rozplanowaniu elementów architektonicznych, jak i dekoracji malarskiej. Fasada tej nawy, „falująca”, wywodzi się od Borromi- niego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *