Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Nicolas Poussin – mistrz malarstwa barokowego cz. II

Ale Poussin nie był tylko racjonalistą – był również dydaktykiem. Czerpiąc z bogatego źródła tradycji antycznej, wybierał tematykę o głębokim podkładzie etycznym, pragnąc, by widz, poruszony treścią obrazu, naśladował takie czyny historycznych czy legendarnych postaci, „które się nadają do naśladowania we właściwym tego słowa znaczeniu”. W rezultacie twierdził on, iż treść etyczna obrazu więcej waży niż jego walory formalne. Taki to ładunek filozoficzny, oparty na stoickim ideale równowagi wewnętrznej posiadają obrazy Wspaniałomyślność Scypiona, Et in Arcadia ego (il 86) czy Taniec życia ludzkiego. Zgodnie z tą postawą racjonalistyczną malarstwo Poussina zrywa ostatecznie z żywiołowością i sensualizmem baroku, koloryt staje się chłodny, a postacie coraz bardziej upodabniają się do płaskorzeźb z sarkofagów antycznych. Ostatnie prace artysty odznaczają się większą miękkością, pewną dozą liryzmu, zwłaszcza gdy od człowieka zwrócił się ku przyrodzie. W kompozycjach tych, mimo że są oparte na tematyce antycznej (Orfeusz i Eurydyka, Pejzaż z pogrzebem Fokiona – il. 87, Pejzaż z Diogenesem, Cztery pory roku) – na plan pierwszy wysuwa się krajobraz. Drobne postacie ludzkie stają się stopniowo dodatkiem, jakby sztafażem – jak to się działo u Rubensa w ostatniej fazie jego twórczości. Jeżeli jednak Rubens przedstawiał rzeczywistą realną przyrodę flamandzką, to góry i drzewa Poussina nie stanowią realnego pejzażu Kampanii, lecz pod wpływem pędzla artysty ulegają przekształceniu, heroizacji. W kompozycjach tych panuje spokój, równowaga, choć niekiedy nie są one pozbawione pewnych rysów liryzmu czy nawet melancholii. Pod względem formy są to niewątpliwie jedne z najlepszych pejzaży malarstwa XVII w.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.