Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

NABIS, FOWTSCI, KUBIŚCI

W przededniu wojny r. 1914 w malarstwie francuskim krzyżują się różnorodne tendencje. Większość artystów uważa się za wrogów impresjonizmu, ale w stosunku do nich można by chyba przytoczyć słowa De- gasa: „Rozstrzeliwuje się nas, ale równocześnie okrada“. Nadużywanie abstrakcyjnych terminów i teorii, udział literatów w dyskusjach malarzy – sprawiały, że często sami malarze mylili się w ocenie swych istotnych dążeń. Ograniczymy się więc do kilku historycznych i obiektywnych wskazówek.

Około r. 1890 grupa młodych malarzy przyjęła, być może pół żartem, nazwę Nabis (po hebrajsku „prorocy”), aby podkreślić swoją wolę odrodzenia malarstwa. Zgrupowani wokół Maurice’a Denis (1870 – 1943), Sérusiera, Roussela, Bonnarda, Vuillarda, niemal wszyscy mieli przed sobą świetną karierę. Denis, subtelny teoretyk, został mistrzem syntetycznego neoklasycyzmu: Bonnard i Vuillard, którzy zawsze wysoko cenili twórczość Degasa, wypracowali styl głęboko przesiąknięty impresjonizmem, zwłaszcza pod względem techniki malarskiej.

W piętnaście lat później, w r. 1905, na Salonie Jesiennym wystąpiła grupa malarzy, którą krytyka ochrzciła nazwą: „Klatka dzikich zwierząt“ (cage aux fauves, stąd nazwa fowistów): byli to: Matisse, Dufy, Marquet, Rouault, Vlaminck, Derain, Friesz. Malarze ci mieli jedną cechę, która łączyła ich z impresjonistami: pragnęli wyrazić to, co najbardziej osobiste w człowieku, doznanie: pod względem formy oddalali się jednak od impresjonizmu, a zwracali raczej w stronę Cézanne’a i Van Gogha.

Przeciwstawienie samej zasadzie impresjonizmu jest o wiele wyraźniejsze u kubistów (Picasso, Braque), którzy wystąpili w r. 1908. Formuła Braque’a dobrze określa ten kierunek. „Zmysły deformują, umysł kształtuje“. Jest to przeciwstawienie pierwiastka intelektualnego zmysłowemu. Zadaniem malarza jest postawienie świata duchowego na miejscu świata widzianego, pojęć na miejscu zjawisk. Rzeczywistość widziana sprowadzona zostaje do swoich istotnych i trwałych elementów. W twarzy ludzkiej odnajdują artyści bryły geometryczne, które się na nią składają: walce, stożki, ostrosłupy, nawet sześciany (francuskie cube, stąd nazwa kubiści). Kubizm był przedmiotem wielu drwin. Kierunek ten nie pozostawił arcydzieła. Z punktu widzenia rozwoju historycznego był on konieczną konsekwencją reakcji przeciw impresjonizmowi. Wpływ jego był poważny. Malarstwo ponownie, jak w okresach klasycznych, zaczyna szukać trwałej podstawy. Jednak w sztuce teorie mają niewielkie znaczenie. Świadczy o tym fakt, że nawet malarze, którzy twierdzą, iż poszukiwanie jej jest ich wspólnym celem, do osiągnięcia tego celu dążą najrozmaitszymi środkami. Niewątpliwie malarstwo francuskie po r. 1920 było o wiele mniej jednolite niż rzeźba.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.