Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Młodość Rembranta

Dzięki swej indywidualności i sztuce Rembrandt (Rembrandt van Rijn, ur. w Lejdzie 1606, zm. w Amsterdamie 1669) jest poza wszystkimi i ponad nimi. Niemniej nie jest obcy ani swemu czasowi, ani swemu krajowi ojczystemu. Malował portrety, nawet zbiorowe, i pejzaże. Jest także malarzem religijnym i mitologicznym, nie jedynym wcale w kraju. Twierdzono, że potrafił „dać Holandii ten splendor, który miała Grecja i Rzym“ (Huyghens, 1631): nie chciał jednak nigdy udać się do Italii. Sztuka jego w swej treści najgłębszej jest sztuką nie ekspresji, lecz ucieczki: ucieczki do zmieniającego się ideału, który będziemy starali się określić. Można wyróżnić przynajmniej trzy okresy jego twórczości, a każdy charakteryzuje arcydzieło: Lekcja anatomii (1632), Straż nocna (1641) i Sukiennicy (1661).

Młodość. – Elementy, które uformowały twórczość artysty, mają znaczenie zasadnicze. Lej da, ojczyzna Rembrandta, jest miastem uniwersyteckim, miastem Elzewirów, ważnym ośrodkiem nauki i kultury. Tam malarz skończył studia humanistyczno-klasyczne i zrywając w końcu z nauką wszedł do atelier artysty lejdejskiego ‚Jacoba Isaaca Swanen- burgha, a potem w Amsterdamie do pracowni Piotra Lastmana. Obaj nauczyciele byli romanistami, obaj jeździli do Włoch. Lastman wywarł zapewne silny wpływ na Rembrandta: komponował on wielkie sceny (Dawid w świątyni, 1618, Brunświk): Ofiara Abrahama (Luwr) jest z drugiej strony dziełem powstałym w pełni w kręgu sztuki Caravaggia, a jego tematem zasadniczym jest studium refleksów światła na nagim ciele. Dochodzą wpływy inne. Jest to chwila, gdy Terbrugghen po powrocie z Rzymu w r. 1614 odkrywa Caravaggia dla Utrechtu. W r. 1622 powraca Gerard Honthorst, zwany Gerardo della Notte. Jeśli nawet Rembrandt nie znał ich osobiście, łączy go z tą grupą osoba Seghersa, artysty zresztą dość tajemniczego, ale jednego z najsłynniejszych rytowników: posiadał w swych zbiorach 11 jego obrazów. Ok. r. 1625 Rembrandt jako dojrzały już artysta osiada w Lejdzie. To początek jego samodzielnej działalności: tematy religijne malowane manierą chiaroscuro w typie Caravaggia (Pielgrzymi z Emmaus, 1623, Paryż, Muz. Jacquemart-André) lub temat medytujących filozofów (np. w Londynie w Nat. Gall.). Maluje też podówczas pierwsze autoportrety (Boston, Sherman), które tworzy aż do końca życia: stanowią one jakby długotrwałą spowiedź artysty. W 1632 przenosi się do Amsterdamu i maluje w tymże roku Lekcję anatomii prof. Tulpa – temat ani nowy, ani rzadki. W istocie jest tu to samo co w Ofierze Abrahama Lastmana: brutalne światło pada na ciało ludzkie, wokół którego grupują się asystujący scenie. W tym dziele Rembrandta wyczuwa się jeszcze pozę w postaciach doktora Tulpa i jego uczniów. Obraz jest zarazem świadectwem maniery drobiazgowej, obiektywnej, do której artysta już nie wróci.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.