Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Malarze fetes galantes – dalszy opis

W obrazach tych zaznacza się bardzo interesujący rozwój, choć szczegóły chronologii są często trudne do ustalenia. Na początku drogi stoi rzeczywistość, w scenach wojennych lub chłopskich. W końcu również rzeczywistość w obrazie – Szyld antykwariatu p. Gersaint, malowidle przedstawiającym dobrze prosperujący salon sprzedawcy obrazów. Między nimi wiele scen zapożyczonych z teatru: Gilles (Luwr), Odjazd na Cy- terę (dwie wersje, Luwr i Berlin), transpozycja malarska finału jednej z komedii Dancourta (Trzy kuzynki). Reszta to towarzyskie zebrania, rozmowy, spacery, muzyka, taniec (Towarzystwo w .parku: Drezno: Bal, Dullwich), zajmujące po Koncercie wiejskim Giorgiona’i Ogrodach miłości Rubensa miejsce w serii poematów, w których ludzie starali się pokazać swój ideał życia szczęśliwego, zdrowego, kulturalnego. Nie ma ani mitologii, ani retoryki: obraz jest tak prawdziwy i tak prosty, jak komedie Marivaux. Nie zapominajmy, że to wszystko powstaje w kilka lat, w większości za panowania Ludwika XIV, że Watteau umarł mając lat 37, chodzi tu więc o dzieło młodzieńcze i jego kontynuacja mogła mieć inny charakter. Fetes galantes znajdą wielu naśladowców: Patera, którego ujęcie jest wul- garniejsze, Lancreta, o technice bardziej wygładzonej, Quillarda, najbliższego mistrzowi.

U Bouchera (1713 -1770), rodowitego Paryżanina, nie więcej gadulstwa jak u Watteau, ale mniej poezji, bo mniej sugestii. Mąż czarującej kobiety i zmienny towarzysz wielu innych, Boucher jest umysłem konkretnym: realność miłości jest dla niego piękna i dobra. Malarz kobiety, nie zatrzymuje się na ubiorze, jakkolwiek jest on pociągający: idzie prosto do celu. Lubi okrągłość kształtów, dołeczki, mleczną białość ciała, ożywioną tu i ówdzie lekkimi różowymi pociągnięciami pędzla: na kolanach, nozdrzach, we wklęsłościach ramion, na piersiach. Nie trzeba się więc dziwić, że w obrazach swych tak wiele miejsca przeznacza Wenus (Narodziny Wenus, Toaleta Wenus, Wenus rozbrajająca Amora). Diderot zaatakował go gwałtownie w imię moralności. Ale myśl jego jest zdrowa, bo nie odłącza on miłości od jej naturalnego celu: dziecka. Wiele jest w jego obrazach aktów kobiecych, ale więcej jeszcze małych okrąglutkich i pyzatych bobasów. Chociaż dużo jest zdawkowości i konwencji w jego scenach pasterskich, to sceny rodzajowe malował z wdziękiem i prawdą, jak Śniadanie ranne (Luwr). Boucher jest przede wszystkim malarzem. Źle jest reprezentowany w Luwrze, gdzie jego najlepsze płótno – Diana wychodząca z kąpieli, jest typowym dziełem petit-maître’a. Jego obrazy w Sztokholmie i Londynie uderzają w inną nutę: trzeba widzieć w Wallace Collection dwa cudowne obrazy, Wschód i Zachód słońca, by zrozumieć, że Boucher jest – być może – po Delacroix największym malarzem dekoracyjnym Francji.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.