Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

LEONARDO DA VINCI

Leonardo da Vinci, Michał Anioł i Rafael – to trzej geniusze, trzy najwybitniejsze postacie renesansu. Nie byli to jednak ludzie jednego pokolenia. Leonardo (1452 – 1519) jest synem XV w., prawie rówieśnikiem Botticellego. Jeżeli dziś, omawiając artystyczną twórczość Leonarda, umieszczamy go w szeregu najwybitniejszych malarzy, być może jest to wynikiem przypadku, który zniszczył wszystkie jego dzieła rzeźbiarskie. Współcześni uważali go raczej za wynalazcę. Dla niego samego prawdopodobnie praca nad obrazami i rzeźbami była jedynie formą spędzania wolnego czasu, etapem poszukiwań naukowych, którym w końcu poświęcił się całkowicie. Bardziej niż do historii sztuki należy on do historii myśli ludzkiej.

Urodzony w Vinci, niedaleko Florencji (1452), spędził dzieciństwo w domi ojca: ok. r. 1468 – 1469 wstąpił do pracowni Verrocchia. Był w niej jeszcze w r. 1476: mistrz uczył go zawodu rzeźbiarskiego – Vasari wspomina o popiersiach kobiecych i główkach dziecięcych, rzeźbach Leonarda, które pozostały nieznane. Ale równocześnie Leonardo jest malarzem zapisanym w r. 1472 do Gildii Sw. Łukasza. Najstarszym jego obrazem jest prawdopodobnie Zwiastowanie (Uffizi, 1473): w 1481 jakiś klasiztor zamawia u niego Pokłon Trzech Króli (Uffizi, nie dokończony).

W długim liście z jesieni r. 1482 ofiarowuje on swe usługi Lodovicowi il Moro, który zamierzał wystawić wielki konny posąg Francesca Sforzy. Zaproszony przez księcia przybywa do Mediolanu prawdopodobnie na wiosnę r. 1483. Pozostaje tam 17 lat. Mówiliśmy już przy omawianiu twórczości Bramantego o znaczeniu środowiska mediolańskiego. Narodziny tego posągu trwały długo. Po serii rysunków i szkiców powstał model między r. 1490 a 1494: odlew się nie udał, a sam model uległ zniszczeniu. W tym samym okresie powstaje Madonna w grocie skalnej (zamówienie r. 1483) i Ostatnia wieczerza dla refektarza klasztoru Sta Maria delle Grazie (ok. 1495 -1497). Większość projektów architektonicznych pochodzi również z tego okresu. Upadek Lodovica il Moro pchnął artystę do bardziej ruchliwego trybu życia. Uparcie szuka protektora, który by mu umożliwił spokojną pracę. Udaje się do Florencji, później znowu na 6 lat do Mediolanu (1506 – 1512), a wreszcie do Rzymu. We Florencji powierzono mu w r. 1503 równolegle z Michałem Aniołem dekorację sali Wielkiej Rady w Signorii. Rozpoczął tam fresk Bitwa pod Anghiari, nigdy nie dokończony, nawet karton zaginął w XVII w. Około r. 1506 namalował Giocondą. Buduje szereg fortyfikacji i opracowuje dla papieża projekt osuszenia bagien pcntyjskich. Wreszcie około r. 1516, przyjmując propozycję Franciszka I, wyjeżdża do Francji zabierając ze sobą obrazy: Sw. Anną Samotrzeć i Sw. Jana Chrzciciela (dziś w Luwrze). Zamieszkał w pałacu w Cloux, niedaleko Amboise. Mając sparal.żowaną prawą rękę poświęcił się niemal wyłącznie pracom naukowym, które pochłaniały go od dawna, ograniczając pozanaukową działalność do porad w sprawie organizacji świąt i uroczystości. Umarł tu 2 maja 1519.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.