Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

LEONARDO DA VINCI CZ. II

Tak więc właściwa twórczość malarska Leonarda występuje często na drugim planie, jest w niej zresztą więcej poszukiwań niż dzieł skończonych. Wszyscy we Włoszech wiedzieli, że zaczynał chętnie, ale nie kończył nigdy. Było to wynikiem jego ustawicznej ucieczki od świata form. Spośród ludzi renesansu, którzy doprowadzili do najwyższego wyrazu wszystkie cechy jednostki, wszystkie strony charakteru ludzkiego – jedni reprezentowali wolę, inni uczucie: Leonardo reprezentował myśl. Sam dał klucz do zrozumienia swej postawy: „Im więcej się wie, tym więcej się kocha“. Jest mało uczuciowy lub mało religijny, ale uważa, że świat powinien ugiąć się przed umysłem ludzkim: „Wobec wysiłku (myślowego) upada każda przeszkoda“. – „Przewidzieć to znaczy móc“ – powie inny myśliciel. Poprzez doświadczenie ma on nadzieję dojść do wiedzy: stąd niechęć do humanistów, których wiedza czysto książkowa nie odpowiadała mu. Wreszcie stawia praktyczne cele swojej wiedzy: „Czyż piękno i użyteczność nie mogą istnieć wspólnie?“ Jego list do Lodovica il Moro, w którym wymienia wszystko, co jest zdolny wykonać, stanowi niezwykły dokument. Nic co ludzkie nie jest mu obce: malarstwo, rzeźba, muzyka, poezja, filozofia, matematyka, fizyka, chemia, geologia, botanika, mechanika, strategia. Studiował użycie wozów oblężniczych, lot szybowcowy i statki podwodne. Portrety przedstawiają go jako alchemika z długą brodą, siwego czarnoksiężnika w rodzaju doktora Fausta. Jest to świadome lub nieświadome, ale najlepsze możliwe wyobrażenie jego geniuszu w formie cielesnej: ten, który wie wiele, iest siłą rzeczy stary lub musi stwarzać pozór starości.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.