Kościół Instytutu – styl budownictwa francuskiego

Kościół Instytutu stanowi już wyraźne przejście do barokowego klasycyzmu doby Ludwika XIV. Zapowiedzi tego kierunku w sztuce sakralnej były różnego rodzaju, i to dość wczesne. Tak np. François Mansart już w 1632 r. wybudował w Paryżu kościół NMP (Sainte-Marie) na rzucie koła otoczonego pół- eliptycznymi kaplicami.

Ten umiar czy wstrzemięźliwość, występująca w architekturze kościelnej, równie wyraźnie daje się odczytać w budowni- ctwie pałacowym. Lemercier z polecenia Richelieu’go budował nie tylko Sorbonę, lecz również pałac kardynalski w Paryżu i rezydencję w miejscowości Richelieu. Pierwszy z nich, wzniesiony w latach 1629-1639, ofiarował kardynał królowi i od tej pory obiekt nazywa się Palais Royal: na skutek pożaru został on w XIX w. tak przebudowany, że nie można dziś o nim mówić jako o zabytku barokowym. Pałac w Richelieu (środkowa Francja), zaczęty w 1631 r., stanowi wielkie założenie ogrodowe, skomponowane na zasadach ścisłej symetrii. Sam pałac położony między dwoma dziedzińcami, otoczonymi przez oficyny, jest budowlą stosunkowo niewielką, jednopiętrową, odznacza się mocno wysuniętym ryzalitem środkowym pod kopułą: ryzality boczne, bardzo silnie wydłużone, stanowią właściwie odrębne pawilony. Mimo znacznego rozczłonkowania pałac robi wrażenie kompozycji zimnej, surowej.

W latach 1629-1630 na zlecenie dworu Lemercier powiększył Dziedziniec Kwadratowy Luwru i wybudował przy nim Pawilon Zegarowy (Pavillon de l’Horloge), lecz dostosował go niemal całkowicie do otoczenia renesansowego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *