Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

IMPRESJONIZM POZA FRANCJĄ

Impresjonizm jest w zasadzie kierunkiem francuskim: do nazwisk jego twórców dodać można jeszcze jedno tylko, Jamesa Mac Neil Whistlera (1834 – 1903), z pochodzenia’ Amerykanina, włóczęgi z usposobienia. Zresztą przez długi czas przebywał on w Paryżu, tu ukształtował się jego talent. Przyjaciel Fantin-Latour a i Maneta w latach sześćdziesiątych, wystawiał razem z nimi w Salonie Odrzuconych w r. 1863. Jeśli nie odkrył on grafiki japońskiej, to w każdym razie ukazał swym francuskim przyjaciołom korzyść, jaką mogą z niej osiągnąć. Ale malarstwo jego jest bardzo różne od ich sztuki. Usiłuje on odkryć subtelne związki łączące malarstwo i muzykę, muzyczne zestrojenie kolorów. Tytułów dla obrazów zapożycza od nut, nokturnów, scherz, układów muzycznych, wariacji, harmonii, symfonii. Jego pierwsze ważne dzieło, Kobieta w bieli (1863), jest symfonią bieli nr 1: Portret mojej matki (1866, Luwr) jest układem szarości i czerni: Miss Alexander (1872, kolekcja Alexander) – harmonią szarości i zieleni. Wystawienie w Londynie Nokturnu w czerni i zlocie stało się powodem gwałtownych ataków ze strony Ruskina. Artysta wytoczył mu w r. 1878 proces o zniesławienie i przegrał go. Zrujnowany i ośmieszony, musiał opuścić Anglię. Ale szczęście się odmieniło i po ponownym pobycie we Francji, potem w Wenecją Londyn przyjął go jak króla. Mieszkając w Chelsea, namalował obok kilku portretów, jak np. Lady Meux, nieporównaną serię ostatnich Nokturnów, dla których inspiracją był widok Tamizy. Whistler stara się wyeliminować ze swych obrazów wszelką zawartość myślową, wszelką formę i rzeczywistość, a sprowadzić je do czystej gry kolorów, do tzw. czystego malarstwa. W ten sposób wychodząc z bardzo odmiennych niż Monet założeń, dochodzi do tego samego rezultatu, do całkowitego rozkładu świata zewnętrznego. Z drugiej strony rozciąga on ten zmysł jedności – akordu muzycznego, który rządzi obrazem – na wnętrze domu mieszkalnego, na samo życie. Urządzenie pokoju czy mieszkania winno odpowiadać stanowi duchowemu lub go narzucać. Przykłady rozumienia tej koncepcji dał artysta w Londynie. Ten estelyzm zbliża go, mimo sławnego londyńskiego procesu, do niektórych prera- faelitów. Był on zresztą przyjacielem Rosettiego.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.