Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Ile-de-France

Francja wschodnia. – Jeden tylko wypadek ostatnio zasygnalizowany, ale bardzo interesujący: w kruchcie wieży kościoła S. Michel w Saint-Mihiel (por. D u m o 1 i n w Congr. Arch., 1933, s. 358) sklepienie podtrzymują nie dwa, ale 4 łuki wychodzące ze środka boków sklepienia, krzyżujące się i tworzące 9 pól, z których każde jest zasklepione osobno.

Ile-de-France. – Pierwsze żebra w Ile-de-France stosowane są najczęściej – podobnie jak w Anglii i Normandii – do sklepień w mniej zasadniczych częściach kościoła: nie stosuje się więc ich do sklepień bardzo ciężkich i do kopuł.

Panuje zgodny pogląd co do tego, że najstarszy przykład sklepienia żebrowego w Ile-de-France występuje w obejściu kościoła w Morienval: jest to wypadek szczególnie interesujący, ponieważ chodzi tu o pokrycie przestrzeni o osi łukowatej. Po dyskusjach przyjęto – zgodnie z poglądem A. Saint-Paula – jako datę powstania sklepienia rok 1122, kiedy darowanie świątyni relikwii o dużym znaczeniu kultowym skłoniło zakonnice z Morienval do przebudowania zakończenia prezbiterium w ich kościele klasztornym. W dwadzieścia lat później prezbiterium zostało ponownie przekształcone: występują wtedy nowe żebra o nieco odmiennym profilu. Długo zastanawiano się nad funkcją żeber w obejściu kościoła w Morienval: czy dźwigają one ciężar sklepienia, czy są tylko prostym przykryciem szwów? (BM, 1907 i 1908).

Rejon na północ od Paryża posiada wiele przykładów żeber sklepiennych, których chronologia podlegała również długotrwałym duskusjom. Mniej więcej między rokiem 1120 a 1140 można zacytować następujące zabytki w dep. Oise: Rhuis (sklepienie krzyżowo-żebrowe południowej nawy bocznej), S. Étienne w Beauvais (nawa boczna), Bellefontaine (prezbiterium), Cauffry (prezbiterium), Cambronne (ramię transeptu), Acy-en-Multien (przęsło sklepienne w wieży) itp.: w dep. Somme, Airaines i Lucheux: w dep. Aisne, Marolles koło La Ferté-Milon (przęsło w wieży) itp. Wykaz zabytków u Enlarta (Arch. Rei., t. 2, s. 461, przyp. 2). Zostały one zbadane i przedyskutowane wiele razy, ostatnio przez M. Auberta (BM, 1934).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.