Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Definicja terminu barok

Proponowano trzy kategorie definicji terminu barok, odnosząc go bądź do epoki, bądź do stylu, bądź też do fazy stylu. Epoka baroku. – M. Reymond (cykl artykułów w RDM, 1911, zebranych w t. 1, De Michel-Ange a Tiepolo): W. Weisbach, Der Barock ais Kunst der Gegenreformation, Berlin 1921: Die Kunst des Barocks (Propyläen-Kunstgeschichte): E. Mâle, L’Art religieux apres le Concile de Trente. Dla tych trzech uczonych, między innymi termin barok oznacza epokę, która nastąpiła po soborze trydenckim: koniec wieku XVI, wiek XVII i początek XVIII. Ale w tym okresie trzeba było wydzielić podokresy. M. Reymond, dziś niesłusznie zapomniany, gdyż studia jego dzięki wczesnemu opublikowaniu i uczciwości w podawaniu faktów stawiają Francję w pierwszym rzędzie krajów, które zajmowały się problemem baroku, wydziela pierwszy styl kontrreformacji, poważny i prosty: drugi styl kontrreformacji ‘ – wspaniały i bogaty. Zdaniem naszym termin barok należy za- chować tylko dla tego drugiego okresu kontrreformacji. Weisbach dochodzi zresztą również do tego wniosku, ale mimochodem i mimo tytułu swej książki.

Oczywiście słowo barok, nawet związane z pewną epoką historyczną, oznacza także sztukę tej epoki i cecjjy, jakie ją wyróżniają od sztuki innych epok. Cechy te podają wymienieni badacze, a specjalnie Weisbach. Twierdzi on, że sztuka epoki baroku jest odmienna zarówno od sztuki renesansu, która jest wyrazem humanizmu o treści świeckiej, jak i od sztuki średniowiecza, naiwnej i rodzimej. Cechami jej są: heroizm, mistycyzm (nie pozbawiony zmysłowości i okrucieństwa) i władczość. Analiza jest przeprowadzona szczegółowo i oparta na mocnych podstawach historycznych, ale w zakończeniu jej Weisbach stwierdza, że cechy, które podał, nie odnoszą się do całego omawianego okresu i zwłaszcza ostatni element – władczość – nie występuje w okresie generacji następującej bezpośrednio po soborze trydenckim. M. Reymond już to zresztą uprzednio wykazał (op. cit., s. 42) w kilku wierszach tekstu, na które nie zwrócono dotychczas dostatecznej uwagi: „Z trzech elementów, które składają się na sztukę kontrreformacji: wiary chrześcijańskiej, siły, smutku, dwa pierwsze przetrwają przez cały wiek XVII: jedynie element smutku zaniknie. Od chwili tego zaniku rozpoczynać będziemy okres nowego stylu i tylko dla niego należy naszym zdaniem zarezerwować określenie stylu barokowego“. Trzeci element – smutek (lepsze określenie – surowa powaga) należy więc do właściwego okresu kontrreformacji, przez który Weisbach szybko przechodzi, a który ma duże znaczenie we Francji, gdzie trwał o wiele dłużej niż w Italii.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.