Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

CECHY OGÓLNE BUDOWLI ROMAŃSKICH

Architektura romańska to głównie budownictwo kościołów. Od wcześniejszych budowli odróżniają się one dzięki specyficznym cechom, które przejawiają się w konstrukcji, planie, w układzie brył i w dekoracji.

Najważniejszą innowacją architektury romańskiej na Zachodzie jest całkowite przykrywanie budowli kościelnych sklepieniem. Niewątpliwie znamy przykłady kościołów sklepionych, pochodzące z okresu wcześniejszego, ale są to małe budynki (krypty, oratoria), budynki na planie centralnym lub absydy: dopiero jednak sztuka romańska wprowadza zasklepianie całości budowli typu bazylikowego. Przemiana ta dokonała się stopniowo: początkowo przesklepiano absydę, później przęsło nawy poprzedzające absydę, tzn. prezbiterium, później nawy boczne, wreszcie nawę główną.

Architektura romańska stosowała wiele typów sklepień. Utrzymują się obydwie formy kopuły: kopuła na trompach i kopuła na pendenty wach: ale ten rodzaj sklepienia nie jest istotny dla stylu romańskiego. Właściwe sklepienie romańskie to stare rzymskie sklepienie kolebkowe, które przekształca się powoli i stwarza formuły, być może niezupełnie nowe, w każdym razie stosowane w całkowicie odmiennych warunkach.

Sklepienie kolebkowe określano jako sklepienie, którego dowolny przekrój poprzeczny daje ten sam łuk. Przekrój ten najczęściej jest półkolisty (kolebka pełna): czasami bywa to łuk ostry (kolebka ostrołukowa). Sklepienie kolebkowe (półkoliste lub ostrołukowe) spełnia funkcję architektoniczną, podobną do roli łuku konstrukcyjnego, tzn. wywiera ono ciśnienie boczne na całej swej długości i w wyniku tego musi być oparte obustronnie na bardzo grubych morach, których masa opiera się ciężarowi sklepienia. Otwory w murze są jak najmniejsze, toteż mur pełny przeważa znacznie nad nimi.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.