Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Caravaggio i jego styl – dalszy opis

Dwie cechy wyróżniają jego twórczość: program estetyczny – realizm, forma – kontrastowanie świateł i cieni. Terminu realizm używano w różnych znaczeniach. Przyjmijmy tu to samo znaczenie, w jakim odnosimy je do Courbeta: malować to, co się widzi dookoła siebie, w życiu, a nie na obrazach innych mistrzów: obserwować przede wszystkim postacie z ludu. Poussin zarzucał artyście ordynarność jego modeli, tym bardziej że Caravaggio stosował tę samą zasadę do scen religijnych i mitologicznych. Rozpoczął od martwych natur (Kosz kwiatów, Mediolan, Ambrosiana). Są to drobiazgowe studia, w których dąży do oddania każdego szczegółu. Potem przeszedł do figur ludzkich malując bywalców knajp i domów gry: jest twórcą malarstwa rodzajowego, które miało stać się przyczyną popularności wielu malarzy flamandzkich, jak Brouwera, Van Ostade’a i niektórych Francuzów, jak le Valentin. We Włoszech realizm wywołał zgorszenie. Św. Mateusz i Anioł Caravaggia (Berlin) został odrzucony przez kanoników kościoła S. Luigi dei Francesi: podobnie Śmierć Marii (ok. 1606, Luwr).

Zwłaszcza w ostatnim okresie twórczości maluje Caravaggio formy jaskrawo oświetlone na bardzo ciemnym, nieprzeniknionym tle. Osiąga on maksimum wyrazu plastycznego nie gubiąc się w szczegółach i obrazy jego zyskują od razu dzięki temu niewiarygodną wprost monumentalność. Jego światłocień jest bardzo odmienny od sfumata Leonarda, gdzie wszystko skąpane było w łagodnym i prawie jednolitym półcieniu. Caravaggio, jak mówią, malował w piwnicy oświetlonej jedynie małym okienkiem. Metcda jego przypomina metodę Tintoretta. Konsekwencją jej są gwałtowne kontrasty, nagłe przejścia z jednej skrajności w drugą. Ale Tintoretto zachował kolor. Caravaggio sprowadza swą paletę do tonów monochromatycznych, eliminując żywe barwy, które nazywał „trucizną malarstwa“.

Mimo że malarz ten nie wychował uczniów, „caravaggionizm“ był w wieku XVII zjawiskiem ogólnoeuropejskim. Nawet we Francji realizm Caravaggia nie przeraził Ludwika XIV, który nabył pokaźną kolekcję jego obrazów i francuscy malarze rzeczywistości (peintres de la réalité) wywodzą się od niego. Podobnie w Holandii Rembrandt i w Hiszpanii Ribera. Jeszcze w wieku XIX malarstwo francuskie od Géricaulta do Couberta wiele mu zawdzięcza.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.