Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

Budowa katedry św. Piotra

Gdy wreszcie po śmierci Innocentego X na tronie papieskim zasiadł Aleksander VII (Fabio Chigi), pontyfikat jego (1655-1667) stał się okresem największej sławy Berniniego. Mianowany znowu naczelnym architektem, dostał polecenie całkowitego wykończenia bazyliki św. Piotra. Wtedy to zaprojektował artysta jedno z najkapitalniejszych rozwiązań w dziejach architektury i urbanistyki. Żeby tę sprawę omówić, musimy cofnąć się nieco wstecz.

Kiedy w 1564 r. umierał Michał Anioł, budowa katedry św. Piotra daleka była od zakończenia: kopuła nie została zasklepiona, brakowało fasady. Według projektów tego mistrza kopułę wykończyli Vignola i della Porta, a Domenico Fontana wzniósł nad nią latarnię. Tymczasem władze kościelne zdecydowały, że czołowa świątynia katolicka nie może mieć kształtu równoramiennego krzyża greckiego, lecz powinna posiadać rzut wydłużonego krzyża łacińskiego, jak to już dawno zdecydo- wali jezuici. Wydłużenie świątyni i zamknięcie jej fasadą zlecono Madernie.

Cario Maderna w latach 1607-1626 zachodnie ramię krzyża wydłużył o dwa przęsła i zakończył je parawanową fasadą. Jest ona bardzo szeroka, gdyż dorównuje prawie rozpiętości ramion transeptu, i bardzo wysoka, ponieważ składa się z dwóch kondygnacji i wielkiej attyki, na której szczycie umieszczono 12 olbrzymich posągów apostołów (po raz pierwszy wówczas pojawiły się posągi na szczycie fasady kościoła). Dolna kondygnacja ma pięć portali wejściowych, górna – takąż ilość okien, przy czym środkowe posiada balkon przeznaczony do publicznych wystąpień papieża. Fasada poprzerywana jest wysokimi, ciągnącymi się przez dwie kondygnacje kolumnami korynckimi.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.