Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Genialne tłumaczenia!

ARCHITEKTURA BAROKU WE WŁOSZECH CZ. II

Ukształtowanie wnętrza zostało dokładnie przemyślane. Niedługa a szeroka nawa i dość krótkie ramiona transeptu pozwalają na obserwowanie odprawiającego się nabożeństwa z każdego miejsca (poza kaplicami): te same względy pozwalają na dobre słyszenie słów kaznodziejskich wygłaszanych z ambony. Wprowadzenie przez wielkie okna tamburu dużej ilości światła wpływa na to, że wzrok wchodzącego do kościoła koncentruje się na prezbiterium i mocno oświetlonym ołtarzu. Brak naw bocznych i zastąpienie ich kaplicami, odgrodzonymi od nawy metalowymi bramkami, również był przemyślany: zgodnie ze wskazaniami kontrreformacji kaplice te miały służyć kontemplacji religijnej i w krótkim czasie poczęły być miejscem wspólnych modłów coraz liczniej powstających bractw. Każda kaplica miała wybite przejście do sąsiedniej, co pozwalało swobodnie krążyć procesji, która teraz stawała się jedną z podstawowych części rytuału.

Ponieważ zakon jezuicki rządzony był centralistycznie, musiało się to odbić i na jego budownictwie. Wyszły mianowicie dyrektywy z Rzymu do wszystkich placówek jezuickich, uzależniające budowę każdego nowego kościoła od zgody generała zakonu, konsultującego się z architektami. Dyrektywy te zalecały, by kościoły wzorowane były z reguły na typie II Gesu – zarówno w odniesieniu do rzutu poziomego, jak i fasady. W rezultacie w całej Europie kościoły jezuickie, a jak zobaczymy – nie tylko jezuickie, stały się mniejszą lub większą trawestacją II Gesu.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.